Kornel Mundruco i Radoš Bajić laureati nagrada „Aleksandar Lifka“ 33. Festivala evropskog filma Palić

Na 33. izdanju Festivala evropskog filma Palić, koje će biti održano od 18. do 22. jula na Paliću i
u Subotici, tradicionalno će biti dodeljene nagrade „Aleksandar Lifka“ za izuzetan doprinos
evropskoj kinematografiji. Ovogodišnji dobitnici prestižnog priznanja su mađarski reditelj Kornel
Mundruco u kategoriji inostranih stvaralaca i glumac, scenarista i reditelj Radoš Bajić u
kategoriji domaćih stvaralaca.
Kornel Mundruco (1975) jedan je od najznačajnijih savremenih mađarskih filmskih i pozorišnih
reditelja. Njegov autorski opus prepoznatljiv je po snažnim vizuelnim poetikama, društveno
angažovanim temama i originalnom pristupu pripovedanju, a njegova ostvarenja redovno se
prikazuju i nagrađuju na najprestižnijim evropskim festivalima. Studirao je glumu i filmsku režiju
na Akademiji za dramu i film u Budimpešti, a međunarodnu pažnju privukao je već svojim ranim
radovima, uključujući kratki diplomski film „Afta“ i prvi dugometražni igrani film „Divni dani“, koji
je osvojio Srebrnog leoparda na Filmskom festivalu u Lokarnu 2002. godine.
Od 2003. godine njegovi filmovi redovno se prikazuju na Kanskom festivalu, gde je 2005.
godine predstavio filmsku operu „Johana“, slobodnu adaptaciju priče o Jovanki Orleanki.
Najveći međunarodni uspeh ostvario je filmom „Beli bog“ (2014), koji je osvojio glavnu nagradu
selekcije „Izvestan pogled“ (Un Certain Regard) u Kanu. Nakon toga usledili su filmovi
„Jupiterov mesec“ (2017) i „Evolucija“ (2021), potvrđujući njegov status jednog od
najintrigantnijih autora evropskog filma.
Njegov prvi film na engleskom jeziku, drama „Pieces of a Woman“ (2020), imao je premijeru na
Venecijanskom filmskom festivalu, a glavna glumica Vanesa Kirbi osvojila je Kup Volpi za
najbolju glumicu u Veneciji i bila nominovana za nagrade BAFTA i Oskar. Pored filmske karijere,
Mundruco je aktivan i u pozorištu i operi: osnivač je nezavisne trupe Proton Theatre, čije su
predstave izvođene širom sveta, a režirao je i operske produkcije za vodeće evropske scene.
Radoš Bajić (1953) je ugledni srpski glumac, scenarista i reditelj. Od početka svoje bogate
karijere glumca ostvario je preko 100 uloga i spada u red najznačajnijih i najpopularnijih srpskih
glumaca. U prvih dvadeset godina uspešne karijere sarađivao je sa uglednim filmskim i
televizijskim rediteljima kao što su Veljko Bulajić, Živojin Pavlović, Živko Nikolić, Hajrudin
Krvavac, Aleksandar Đorđević, Zdravko Šotra, Dragoslav Lazić, Slavoljub Stefanović Ravasi,
Sava Mrmak i drugi.
Pored glumačkog opusa, uspešnu i bogatu profesionalnu karijeru Radoša Bajića obeležavaju i
osvedočeni autorski, scenaristički i producentski rezultati. Presudna saradnja za njegov
scenaristički razvoj bio je susret sa jednim od najznačajnijih sineasta srpske i jugoslovenske
kinematografije, Živojinom Pavlovićem, koji je 1987. godine po Bajićevom scenariju režirao film
„Na putu za Katangu“. Od tada Bajić težište svog umetničkog rada stavlja na autorsko
osmišljavanje projekata čiji će biti scenarista, a zatim i reditelj.
Scenarista i reditelj je filma „Heroji Halijarda“, koji je 2020. godine u kategoriji filma sa
nacionalnom tematikom podržan od strane Filmskog centra Srbije, čija premijera je bila 10.
oktobra 2023. godine. Najnovije filmsko ostvarenje Radoša Bajića je igrani film „Čuvar ikone
svetog Đorđa“, rediteljke Jelene Bajić Jočić, u kom se on potpisuje kao scenarista i tumač
glavne uloge. Film je svetsku premijeru imao ove godine na prestižnom Moskovskom
međunarodnom filmskom festivalu, a zatim je s velikim uspehom prikazan i na festivalu Zlatni
vitez u Rusiji, na kom je Radošu Bajiću dodeljena Zlatna diploma za najbolju mušku ulogu. Za
svoj umetnički i profesionalni rad na polju filma i televizije, kao i za ukupan doprinos zajednici,
dobitnik je i velikog broja značajnih i važnih nagrada i priznanja.

Festival će otvoriti nemački film „Ah ta praznina, ta strašna praznina“ reditelja Simona
Verhovena, 18. jula u 21 čas na Letnjoj pozornici Palić.
Glavni junak filma Joahim sa dvadeset godina neočekivano biva primljen na prestižnu školu
glume u Minhenu i useljava se u vilu svojih bake i deke, Inge i Hermana. Između bizarnih
izazova u školi glume i ekscentričnih rituala svojih domaćina – koji se uglavnom odvijaju uz
alkohol – Joahim pokušava da pronađe svoje mesto u svetu, ne znajući kakvu ulogu u njemu
zapravo igra.